اعتقادی

جهانى شدن و مقایسه‏ى آن با حکومت واحد جهانى حضرت مهدى(عج)

جهانى شدن و مقایسه‏ى آن با حکومت واحد جهانى حضرت مهدى(عج)
حجهالاسلام والمسلمین دکتر حبیب الله طاهرى
اشاره‌
جهانی شدن، روندی است که تمام مرزها را در نوردیده و از آن در محفل های گوناگون علمی ، سخن به میان می آید و از سویی این پروسه با مباحث مهدویت پیوند خورده است.
لذا در این نوشتار، ضمن تعریف جهانی شدن و حکومت واحد جهانی حضرت مهدی(عج) به مقایسه و سنجش آن دو پرداخته و در پایان به برخی از امتیازات حکومت جهانی امام مهدی(عج) اشاراتی شده است.

مقدمه‌
‌درباره‌ی‌ آینده‌ی‌ بشر، دیدگاه‌های‌ مختلف‌ وجود دارد. برخی‌ می‌گویند: <فساد و شر و بدبختی، لازمه‌ی‌ جدا نشدنی‌ حیات‌ بشری‌ است‌ و به‌ خاطر پیشرفت‌ سریع‌ و حیرت‌آور فن‌آوری‌ و صنعت‌ و انباشت‌ سلاح‌های‌ مُخرّب‌ و ویران‌کننده‌ و سلاح‌های‌ کشتار جمعی، بشر، به‌ مرحله‌ای‌ رسیده‌ که‌ گور خود را با دست‌ خود کنده‌ و با نابودی‌ کامل، بیش‌ از یک‌ گام‌ فاصله‌ ندارد. بنابراین، آینده‌ی‌ بشر، بسیار تاریک‌ و خطرناک‌ است.>
گروهی‌ دیگر آینده‌ی‌بشر را روشن‌ می‌بیند. اندیشه‌ی‌ پیروزی‌ نهایی‌ و تشکیل‌ مدینه‌ی‌ فاضله‌ و حکومت‌ واحد جهانی‌ بر اساس‌ قسط‌ و عدل، آرزوی‌ دیرینه‌ی‌ ملّت‌ها و فرهنگ‌ها است‌ تا جایی‌ که‌ هر یک‌ از طرفداران‌ ادیان‌ الهی‌ می‌گویند، آینده‌ی‌ جهان، از آنِ ما است‌ و هر مذهب‌ و ملّتی، خود را پیروز نهایی‌ می‌داند و مصلح‌ کلّ و سامان‌بخش‌ زندگی‌ بشر را از خود می‌داند.
در اسلام، بویژه‌ در مکتب‌ تشیّع، توجّه‌ به‌ آینده‌ و تشکیل‌ حکومت‌ واحد جهانی‌ بر اساس‌ قسط‌ و عدل‌ تحت‌ رهبری‌ امام‌ معصوم، جایگاه‌ خاصّی‌ دارد. در این‌ رابطه، سخنان‌ بسیاری‌ از رسول‌ گرامی‌ اسلامی(صلّی‌اللّهُ علیه‌وآله‌وسلّم) و ائمه‌ اطهار(علیهم‌السّلام) صادر شده‌ است.
‌این‌ مسئله، در تاریخ‌ اسلام، به‌ نام‌ <مهدویّت> مطرح‌ شده‌ است‌ و انتظار فرج، با زندگی‌ آنان‌ عجین‌ گشته‌ است‌ و آنان‌ دائم، در انتظار روزی‌ نشسته‌اند که‌ آن‌ رجل‌ الهی‌ و مصلح‌ کل،یعنی‌ حضرت‌ حجت‌ بن‌ الحسن‌ امام‌ محمد مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) ظاهر گشته‌ و آن‌ حکومت‌ واحد عدل‌ جهانی‌ را تشکیل‌ دهد تا بشر به‌ آرزوی‌ دیرینه‌ی‌ خود برسد و زندگی‌ سعادت‌مند و فارغ‌ از هر نوع‌ ظلم‌ و ستم‌ و دغدغه‌ی‌ خاطر را ببیند.
۲- قرن‌ بیستم، در تاریخ‌ حیات‌ بشر، قرنی‌ ویژه‌ و دارای‌ امتیازات‌ منحصر به‌ فرد در میان‌ اعصار و قرون‌ گذشته‌ است‌ بشر، در این‌ قرن، با ابتکار و به‌ کارگیری‌ نبوغ‌ و با تکمیل‌ اختراعات‌ و اکتشاقات‌ خویش‌ در زمینه‌ی‌ معادن‌ و صنعت‌ و با ساخت‌ ماشین‌آلات‌ و خصوصاً استفاده‌ از اتم، توانست‌ صفحات‌ عظیمی‌ از حیرت‌ و شگفتی‌ را بر پهنای‌ گیتی‌ بر جای‌ گذارد، و با تسلّط‌ خویش‌ بر بخش‌ عظیمی‌ از کره‌ی‌ خاکی‌ و محیط‌ زیست، آن‌ راتسخیر کند. در این‌ قرن، بشر برای‌ نخستین‌ بار، با سفر به‌ کره‌ی‌ ماه‌ و سایر سیارات، سیر در آسمان‌ها را شروع‌ کرد‌ تا به‌ اسرار آسمان‌ها پی‌ ببرد در این‌ قرن، بهره‌گیری‌ از رایانه، وارد زندگی‌ بشر شد و امروزه، در تمام‌ زمینه‌های‌ زندگی، اعم‌ از صنعتی، کشاورزی، بهداشتی، تجاری، علمی، فرهنگی، بدون‌ بهره‌گیری‌ از رایانه، ادامه‌ی‌ مسیر، میّسر نیست.
‌به‌ هر حال، روند تحوّلات‌ در قرن‌ بیستم، در دهه‌ی‌ هزار و نهصد و هفتاد میلادی، وارد مرحله‌ی‌ جدیدی‌ شد و در اواسط‌ دهه‌ی‌ هزار و نهصد و هشتاد، تقریباً، در تمامی‌ زمینه‌ها، نشان‌ خود را بر جای‌ گذاشت. در دهه‌ی‌ هشتاد میلادی، برای‌ رجوع‌ به‌ این‌ دگرگونیها، مفاهیمی‌ مانند جامعه‌ی‌ فراصنعتی‌ و فرا مدرن‌ (پست‌ مدرن) به‌ کار می‌رفت، امّا در دهه‌ی‌ نود میلادی‌ مفهوم‌ <جهانی‌شدن> رایج‌ گردید و مفهومِ مسلّط‌ دوران‌ معاصر شد، به‌ گونه‌ای‌ که‌ امروز، همه‌ چیز با رجوع‌ به‌ این‌ مفهوم، مورد بررسی‌ و تجزیه‌ و تحلیل‌ قرار می‌گیرد.
‌در ظاهر، امر جهانی‌ شدن، یعنی‌ ره‌ سپردن‌ تمامی‌ جوامع‌ به‌ سوی‌ جهانی‌ وحدت‌ یافته‌ که‌ در آن، همه‌ چیز در سطح‌ جهانی‌ مطرح‌ و نگریسته‌ می‌شود. جهانی‌ شدن‌ در هر زمینه، دیگر مرز جغرافیایی‌ نمی‌شناسد. جهانی‌ شدن‌ در زمینه‌ی‌ اقتصادی، در هر کشوری‌ اتفّاق‌ بیفتد، بر اقتصاد دیگران‌ تأثیر می‌گذارد.
‌با جهانی‌ شدن،بُعد سرمایه‌ نیز مرز ندارد. سرمایه،از یک‌ طرف‌ و اطّلاعات‌ در طرف‌ دیگر، بدون‌ مرز، مثل‌ باد می‌چرخد و به‌ سرعت‌ جابه‌جا می‌شود. اینترنت‌ و شبکه‌های‌ ماهواره‌ای‌ و خبری، ارتباطات‌ مستمر و همزمان‌ را بین‌ مردم‌ دنیا برقار می‌کنند و دنیا به‌ صورت‌ دهکده‌ی‌ جهانی‌ در آمده‌ است.۱
‌امروزه، برخی‌ این‌ نتیجه‌ رسیده‌اند که‌ سعادت‌ و خوش‌بختی‌ و زندگی‌ فارغ‌ از هر دغدغه، تنها در صورتی‌ است‌ که‌ همه‌ چیز جهانی‌ باشد و تحت‌ حکومت‌ واحد جهانی‌ اداره‌ شود و لذا تمام‌ همت‌ خود را بر این‌ گذاشته‌اند که‌ همه‌ چیز را جهانی‌ سازند: اقتصاد جهانی؛ تجارت‌ جهانی؛ فرهنگ‌ جهانی؛ سیاست‌ جهانی؛ دهکده‌ جهانی. بنابراین‌ جهانی‌ شدن، امری‌ حتمی‌ و محقّق‌ یافته‌ و یا در حال‌ تحقّق‌ است‌ پس‌ باید همه‌ خود را با آن‌ وفق‌ دهند.
۳- جهانی‌ شدن‌ در ابعاد گوناگون‌ خود (اقتصاد، فرهنگ، سیاست، مذهب) مباحث‌ مختلفی‌ را می‌طلبد و این‌ طور هم‌ نیست‌ که‌ به‌ راحتی‌ بتوان‌ اقتصاد، فرهنگ، سیاست و مذهب‌های‌ مختلف‌ را به‌ صورت‌ واحد جهانی‌ درآورد و یک‌ شبه‌ همه‌ی‌ مرزها را در هم‌ کوبید. جهانی‌ شدن، با چالش‌های‌ زیادی‌ رو به‌ رو است‌ (بحث‌های‌ زیادی‌ را می‌طلبد.) ما، در این‌ مقاله، تنها می‌خواهیم‌ ببینیم‌ <جهانی‌ شدن‌ با دین‌ و مذهب، چه‌ تناسبی‌ دارد؟ آیا در این‌جا نیز با چالش‌ها روبرو است‌ یا نه، همسو و همگون‌اند؟>.
جهانی‌ شدن‌ در رابطه‌ی‌ با مذهب‌ و دین‌ نیز مباحث‌ بسیاری‌ را می‌طلبد، مانند: آثار و پیامدهای‌ جهانی‌ شدن‌ بر حیات‌ دینی؛ آینده‌ی‌ ادیان‌ در فرایند جهانی‌ شدن؛ جهانی‌ شدن‌ و پویایی‌ انتظارات‌ از دین؛ جهانی‌ شدن‌ و حکومت‌های‌ دینی؛ جهانی‌ شدن‌ و قلمروهای‌ دین؛ جهانی‌ شدن‌ و گفت‌وگوی‌ ادیان؛ بنیادگرایی‌ و جنبش‌های‌ ضد جهانی‌سازی؛ دین‌های‌ محدود و دین‌های‌ جهانی؛ حکومت‌ واحد جهانی‌ حضرت‌ مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) و ارتباط آن با مسئله ی جهانی شدن. آن چه در این نوشتار مورد بررسی قرارمی گیرد، تنها، مسئله‌ی حکومت واحد جهانی حضرت مهدی(عج) در مقایسه‌ با جهانی‌ شدن> است. ما می‌خواهیم‌ ببینیم‌ <آیا جهانی‌شدن، همان‌ حکومت‌ جهانی‌ حضرت‌ مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) است‌ یا غیر آن؟ آیا جهانی‌ شدن، مقدّمه‌ای‌ برای‌ آن‌ حکومت‌ واحد است‌ یا اساساً ربطی‌ با آن‌ ندارد؟ آیا با جهانی‌سازی‌ و سرانجام‌ جهانی‌شدن، ما را از تشکیل‌ حکومت‌ واحد جهانی‌ حضرت مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) بی‌نیاز می‌کند و یا این‌ که‌ نیاز بشر به‌ آن‌ حکومت‌ عدل‌ جهانی، به‌ جای‌ خود محفوظ‌ است؟ جهانی‌شدن‌ با آن‌ حکومت‌ عدل‌ جهانی‌ حضرت‌ مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) چه‌ وجه‌ اشتراک‌ و چه‌ امتیازاتی‌ دارد؟
‌برای‌ پاسخ‌ به‌ این‌ پرسش‌ها، نخست‌ باید جهانی‌شدن‌ و حکومت‌ واحد جهانی‌ حضرت‌ مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) را معرّفی کنیم و سپس‌ به‌ مقایسه‌ و سنجش‌ آن‌ دو با هم‌ بپردازیم. بنابراین، مطالب‌ اصلی‌ مقاله، تحت‌ عناوین‌ ذیل‌ مورد بررسی‌ قرار می‌گیرد:
۱٫ جهانی‌ شدن؛
۲٫ حکومت‌ واحد جهانی‌ حضرت‌ مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف)؛
۳٫ مقایسه‌ و بررسی‌ وجه‌ اشتراک‌ و تمایز آن‌ دو.

‌جهانی‌ شدن۲
‌جهانی‌ شدن، یعنی‌ ره‌ سپردن‌ تمامی‌ جوامع‌ به‌ سوی‌ جهانی‌ وحدت‌ یافته‌ که‌ در آن، همه‌ چیز در سطح‌ جهانی‌ مطرح‌ و نگریسته‌ می‌شود. در حقیقت، جهانی‌ شدن، به‌ معنای‌ آزادی‌ مطلقِ کسب‌ و کار، برداشته‌ شدن‌ تمامی‌ موانع‌ از سر راه، جریان‌ یافتن‌ سهل‌ و ساده‌ی‌ سرمایه‌ و نفوذ آن‌ در تمامی‌ عرصه‌ها، حرکت‌ روان‌ اطّلاعات‌ و امور مالیّه‌ و خدمات، تداخل‌ فرهنگ‌ها آن‌ هم‌ به‌ سوی‌ یک‌سان‌ شدگی‌ و یکدستی‌ است. البته، تمامی‌ این‌ امور، در مقیاسی‌ جهانی‌ رخ‌ می‌دهد و هدف‌ نیز دست‌یابی‌ به‌ بازار واحد جهانی، فارغ‌ از موانع‌ امور تولید و سرمایه‌گذاری‌ و خدمات‌ و اشتغال‌ خواهد بود.
‌برخی، پا را فراتر گذاشته‌اند، از حکومت‌ واحد جهانی‌ و پول‌ واحد در سراسر جهان‌ یاد می‌کنند.۳
به‌ نظر گروهی‌ دیگر، جهانی‌ شدن، در حقیقت، فراتر از پدیده‌ی‌ کلاسیک‌ <دولت‌ – ملّت> است. به‌ این‌ معنا که‌ با توجّه‌ به‌ رخدادهای‌ عظیم‌ ارتباطی‌ ورود بازیگران‌ جدید به‌ عرصه‌ی‌ بین‌المللی، نفش‌ <دولت‌ – ملّت> تا حدود زیادی‌ کم‌رنگ‌ شده‌ است. در این‌ معنای‌ از جهانی‌شدن، دولت‌ها، دیگر تصمیم‌ گیرندگان‌ اصلی‌ در رویدادها نیستند و قدرت، در سیاست‌ جهانی، از دولت‌های‌ محصور در مرزها به‌ دولت‌هایی‌ منتقل‌ می‌شود که‌ قادر به‌ تکاپو در جهان‌اند.
گروهی‌ نیز جهانی‌ شدن‌ را به‌ عنوان‌ گسترش‌ روند رو به‌ توسعه‌ی‌ تجارت‌ جهانی‌ دانسته‌اند که‌ اکنون‌ بازیگرانی‌ از جنوب‌ نیز به‌ آن‌ پیوسته‌اند.
‌کاربرد اصطلاح‌ <جهانی‌ شدن> به‌ دو کتابی‌ بر می‌گردد که‌ در سال‌ هزار و نهصد و هفتاد میلادی‌ انتشار یافت. کتاب‌ نخست‌ <جنگ‌ و صلح‌ در دهکده‌ی‌ جهانی> تألیف‌ مارشال‌ مک‌ لوهان‌ و کتاب‌ دوم، نوشته‌ بر ژینسکی، مسئول‌ سابق‌ شورای‌ امنیت‌ ملّی‌ آمریکا در دوران‌ ریاست‌ جمهوری‌ ریگان‌ بود. مباحث‌ کتاب‌ نخست، بر نقش‌ پیشرفت‌ وسائل‌ ارتباطی‌ در تبدیل‌ دنیا به‌ دهکده‌ی‌ واحد جهانی‌ متمرکز بود. در حالی‌ که‌ بحث‌ اصلی‌ کتاب‌ دوم، درباره‌ی‌ نقشی‌ بود که‌ آمریکا می‌بایست‌ برای‌ رهبری‌ جهان‌ و ارائه‌ی‌ نمونه‌ی‌ جامعه‌ی‌ مدرنسیم‌ به‌ عهده‌ می‌گرفت.۴
در عمل، بیش‌تر توافق‌های‌ سیاسی‌ و اقتصادی‌ که‌ پس‌ از دو جنگ‌ جهانی‌ خسارت‌ بار، بین‌ مجموع‌ کشورهای‌ جهان‌ انجام‌ گرفته‌ و به‌ نوعی، زمینه‌ساز همزیستی‌ و همکاری‌ بین‌المللی‌ شده‌ است، طلایه‌دار تحوّلی‌ بوده‌ که‌ <جهانی‌شدن> نامیده‌ می‌شود.
‌این‌ پدیده، روندی‌ از دگرگونی‌ را به‌ نمایش‌ می‌گذارد که‌ از مرزهای‌ سیاست‌ و اقتصاد فراتر می‌رود و دانش، فرهنگ‌ و شیوه‌ی‌ زندگی‌ را نیز در بر می‌گیرد. از این‌ جهت، جهانی‌ شدن، چند بُعدی‌ است‌ و قابل‌ تسرّی‌ به‌ مشکل‌های‌ گوناگونِ عمل‌ اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، حقوقی، فرهنگی، نظامی، فن‌آوری، محیط‌ زیست،… است.
‌بعضی‌ از صاحب‌نظران، ویژگی‌های‌ پنج‌گانه‌ی‌ زیر را برای‌ جهانی‌ شدن‌ مطرح‌ کرده‌اند:
۱- گسترش‌ کمپانی‌های‌ چند ملیّتی؛ اهمیّت‌ شرکت‌ها در نظام‌ جهانی، بیش‌ از اهمیّت‌ دولت‌ها است. به‌ عبارت‌ دیگر، دولت‌های‌ ملی، جای‌ خود را به‌ کمپانی‌های‌ بزرگ‌ چند ملّیّتی‌ داده‌اند و کشورهای‌ مختلف‌ جهان‌ با کمپانی‌های‌ بزرگ‌ خود مشخّص‌ می‌شوند.
۲- پیوستگی‌ بازارهای‌ مالی‌ و بورس‌ جهانی؛ این‌ پیوستگی، آن‌ قدر سریع‌ است‌ که‌ در سالهای‌ اخیر، روزانه، میلیاردها دلار در بازارهای‌ جهانی‌ رد و بدل‌ می‌شود.
۳- گسترش‌ ارتباطات‌ ماهواره‌ای‌ و شبکه‌ای‌ و به‌ دنبال‌ آن‌ گسترش‌ داد و ستدهای‌ فرهنگی‌ در سطح‌ جهان؛ گروهی، جهانی‌شدن‌ را از کانال‌ ارتباطات‌ و داد و ستدهای‌ فرهنگی‌ می‌نگرند.
۴- گسترش‌ شبکه‌ حمل‌ و نقل‌ بین‌المللی‌ و کاهش‌ شدید هزینه‌های‌ مربوط؛ این‌ امر، فرایند جهانی‌ شدن‌ را تسهیل‌ کرده‌ است‌ و موجب‌ شده‌ است‌ که‌ دنیا به‌ رسمیت‌ ادغام‌ و وحدت‌ حرکت‌ کند.
۵- تقسیم‌ کار گسترده، بر اساس‌ مباحث‌ اقتصاددانان‌ و جامعه‌ شناسان، اقتصاد، وقتی‌ شکوفا و بزرگ‌ و پیچیده‌ می‌شود که‌ تقسیم‌ کار اجتماعی، در آن‌ گسترده‌تر می‌شود، و به‌ همین‌ نسبت، دنیا هم‌ وارد تقسیم‌ کار گسترده‌ای‌ شده‌ است.۵
‌هر چند که‌ جهانی‌شدن، پدیده‌ای‌ صرفاً اقتصادی‌ نیست، لکن‌ اقتصاد، با اهمّیّت‌ترین‌ بُعدِ آن‌ است؛ زیرا، در نظام‌ سرمایه‌داری‌ که‌ سودای‌ رهبری‌ جهان‌ کنونی‌ را در سر دارد، سیاست‌ و فرهنگ‌ – که‌ دو محور اصلی‌ دیگر جهانی‌شدن‌ است‌ – ‌تا حد زیادی‌ تحت‌ تأثیر سیاست‌گذاری‌ اقتصادی‌ قرار دارد. لذا سازمانهای‌ بین‌المللی، عمدتاً، در محور اقتصاد تنظیم‌ شده‌اند. سازمانهای‌ اقتصادی‌ بین‌المللی‌ و اتحّادیّه‌های‌ اقتصادی‌ منطقه‌ای، نظیر <آ.سه.آن>، <نفتا>، <اِکُو>، ادغام‌ بازارهای‌ مالی، اتّحاد پولی‌ کشورهای‌ اروپایی، ادغام‌ بانک‌های‌ بزرگ‌ جهان، تأسیس‌ سازمان‌ تجارت‌ جهانی، آزادسازی‌ تبادل‌ کالا و نقل‌ و انتقال‌ سرمایه‌ بین‌ کشورها، ادغام‌ شرکت‌های‌ تولیدی‌ بزرگ، از این‌ قبیل‌اند.

تعاریفی‌ از جهانی‌ شدن‌
‌به‌ نظر می‌رسد با همه‌ی‌ تعاریفی‌ که‌ از جهانی‌شدن‌ ارائه‌ شده، تاکنون، تعریف‌ روشن‌ و جامعی‌ از آن‌ ارائه‌ نشده‌ است؛ زیرا، اوّلاً، این‌ پدیده‌ هنوز به‌ حدّ تکامل‌ نهایی‌ خود نرسیده‌ و هنوز دست‌خوش‌ تحوّل‌ است‌ و هر روز، وجه‌ تازه‌ای‌ از ابعاد گوناگون‌ آن‌ مشخّص‌ و نمایان‌ می‌شود.
‌ثانیاً، هر کسی‌ در مقام‌ تعریف، بُعدی‌ از ابعاد آن‌ را بازگو می‌کند. اغلب، به‌ بَعدِ اقتصادی‌ آن‌ توجّه‌ کرده‌اند. به‌ هر حال‌ به‌ برخی‌ از تعاریف‌ اشاره‌ می‌کنیم:
۱- جهانی‌ شدن، فرایندی‌ است‌ اجتماعی‌ که‌ در آن، قید و بندهای‌ جغرافیایی‌ که‌ بر روابط‌ اجتماعی‌ و فرهنگی‌ سایه‌ افکنده‌ است، از بین‌ می‌رود و مردم‌ به‌ طور فزاینده، از کاهش‌ این‌ قید و بندها آگاه‌ می‌شوند.۶
۲- <کاستل> با اشاره‌ به‌ عصر اطّلاعات، جهانی‌شدن‌ را ظهور نوعی‌ جامعه‌ی‌ شبکه‌ای‌ می‌داند که‌ در ادامه‌ی‌ حرکت‌ سرمایه‌داری، پهنه‌ی‌ اقتصاد و جامعه‌ و فرهنگ‌ را در بر می‌گیرد.
۳- <جان‌ تام‌ لینسُون> جهانی‌شدن‌ را فرایند توسعه‌ی‌ سریع‌ پیوندهای‌ پیچیده‌ میان‌ جوامع‌ و فرهنگ‌ها و نهادها و افراد در سراسر جهان‌ معرّفی‌ می‌کند.
۴- <هاروی> این‌ فرایند را در بردارنده‌ی‌ دو مفهوم‌ فشردگی‌ زمان‌ و مکان‌ و کاهش‌ فاصله‌ها تلقّی‌ می‌کند. در واقع، طبق‌ این‌ نظر، فشردگی‌ زمان‌ و مکان، مهم‌ترین‌ ویژگی‌ جهانی‌شدن‌ است؛ یعنی، فاصله‌ کم‌ می‌شود و یا از بین‌ می‌رود، و زمان‌ لازم‌ برای‌ پیمودن‌ فاصله‌ها کاهش‌ می‌یابد و جهان‌ بیش‌ از پیش‌ کوچک‌تر به‌ نظر می‌رسد و انسان‌ها و جوامع، به‌ طریقی‌ به‌ هم‌ نزدیک‌تر می‌شوند. پس‌ چهانی‌ شدن، فرایندی‌ است‌ که‌ روابط‌ اجتماعی‌ را بسط‌ می‌دهد و در سه‌ حوزه‌ی‌ اقتصاد و فرهنگ ‌و سیاست، صادق‌ است‌ و بستر جریان‌ این‌ روابط‌ را از متن‌ محلی‌ به‌ متن‌ جهانی‌ تغییر می‌دهد.۷

تاریخچه‌ی‌ جهانی‌شدن‌
‌ریشه‌های‌ تاریخی‌ جهانی‌شدن‌ را می‌توان‌ به‌ عمق‌ تاریخ‌ بشر و به‌ زمان‌های‌ قدیم‌ مربوط‌ دانست. طبق‌ نظر جامعه‌شناسان‌ و باستان‌شناسان، زندگی‌ بشر، از زندگی‌های‌ محدود خانوادگی‌ و انفرادی‌ در جنگل‌ها و غارها و پناهگاه‌ها شروع‌ شده‌ و به‌ تدریج، به‌ جمعیّت‌های‌ عشره‌ای‌ و قبیله‌ای‌ و اجتماعات‌ محدود در کنار چشمه‌ها و رودخانه‌ها تبدیل‌ شده، بعداً، همین‌ها، روستاها و واحدهای‌ کوچک‌ شده‌اند، و سپس‌ شهرها تشکیل‌ شده، و از شهرها، به‌ تدریج، به‌ کشورها و دولت‌ها پدید آمده‌اند. بنابراین، در مجموع، زندگی‌ بشر، به‌ سوی‌ جهانی‌شدن‌ در حرکت‌ است؛ یعنی، هر چه‌ که‌ به‌ پیش‌ می‌رویم، تفرقه‌ها کم‌ و تجمّع‌ها زیاد می‌شود و هر چه‌ که‌ به‌ عقب‌ برگردیم، به‌ تفرقه‌های‌ بیش‌تر می‌رسیم. لذا می‌گویند، جهانی‌شدن، یک‌ امر طبیعی‌ است.
البته، این‌ حرکت، در قرون‌ اخیر، سرعت‌ بیش‌تر به‌ خود گرفته‌ است‌ و دیگر به‌ صورت‌ گذشته، کند حرکت‌ نمی‌کند؛ زیرا، با در اختیار گرفتن‌ ابزاری‌ مثل‌ بُخار و اختراع‌ ماشین‌ و وسائل‌ ارتباط‌ جمعی‌ و دریایی‌ و زمینی‌ و هوایی‌ و توسعه‌ی‌ راه‌ها، به‌ تدریج، کشورها، تبدیل‌ به‌ منطقه‌ها و حکومت‌های‌ منطقه‌ای‌ می‌شوند، و چون‌ این‌ جهانی‌شدن، در ابعاد مختلفِ اقتصادی‌ و فرهنگی‌ و سیاسی، شکل‌ می‌گیرد، قهراً، بلوک‌ها درست‌ می‌شود و معلوم‌ است‌ وقتی‌ ارتباطات‌ بشر با ماهواره‌ و اینترنت‌ انجام‌ گیرد، حرکت‌ به‌ سوی‌ جهانی‌ شدن، با سرعت‌ و شتاب‌ بیش‌تری‌ انجام‌ خواهد گرفت.
‌آنانی‌ که‌ به‌ این‌ نحو، به‌ سابقه‌ی‌ تاریخی‌ جهانی‌ شدن‌ معتقدند، می‌گویند، جهانی‌شدن، فرایندی‌ است‌ که‌ از ابتدای‌ تاریخ‌ بشر وجود داشته‌ و از همان‌ زمان‌ تأثیرات‌ آن‌ رو به‌ فزونی‌ بوده‌ است، امّا اخیراً، یک‌ شتاب‌ ناگهانی‌ در آن‌ پدیدار شده‌ است.۸
‌در مقابل‌ این‌ نظریه، بعضی‌ها، می‌گویند: جهانی‌ شدن، بانوگرایی‌ و توسعه‌ی‌ سرمایه‌داری‌ همزمان‌ بوده‌ است، امّا اخیراً، در آن، شتاب‌ ناگهانی‌ به‌ وجود آمده‌ است.
‌بعضی‌ را نیز عقیده‌ بر این‌ است‌ که‌ جهانی‌ شدن، فرایند متأخّر است‌ که‌ با سایر فرایندهای‌ اجتماعی، نظیر فرا صنعتی‌شدن، فرانوگرایی‌ یا شالوده‌شکنی‌ سرمایه‌داری‌ همراه‌ است.۹
‌به‌ نظر می‌رسد که‌ حق، با نظر اوّل‌ است. گرچه‌ جهش‌ و شتاب‌ آن، همزمان‌ با‌ سرمایه‌داری‌ و پیداش‌ وسائل‌ ارتباط‌ جمعی‌ است. جهانی‌ شدن، به‌ طور نامنظم، از طریق‌ توسعه‌ی‌ امپراطوری‌های‌ مختلف‌ قدیمی‌ و غارت‌ و تاراج‌ و تجارت‌ دریایی‌ و نیز گسترش‌ آرمان‌های‌ مذهبی، تحوّل‌ یافته‌ است. جهانی‌ شدن‌ به‌ شیوه‌ای‌ که‌ امروز شاهد آن‌ هستیم، از قرن‌ پانزده‌ و شانزده، یعنی‌ آغاز عصر جدید، شروع‌ شد. در اروپای‌ قرون‌ وسطی، حرکت‌ جهانی‌شدن، بسیار کند بوده‌ است‌ و پس‌ از انقلاب‌ صنعتی‌ است‌ که‌ این‌ موضوع، شدّت‌ پیدا کرده‌ است.

موافقان‌ و مخالفان‌ جهانی‌ شدن‌
درباره‌ی‌ جهانی‌ شدن، دو نظر مخالف‌ وجود دارد. عدّه‌ای‌ بر موافقت‌ و پذیرش‌ بی‌چون‌ و چرای‌ آن‌ تأکید دارند و عده‌ای‌ هم‌ بر رد آن، و هر کدام‌ نیز برای‌ خود به‌ دلایلی‌ تمسّک‌ کرده‌اند:

دلیل‌ موافقان‌
موافقان‌ جهانی‌ شدن، به‌ پذیرش‌ آن، بدون‌ هیچ‌ دغدغه‌ و نگرانی، دعوت‌ می‌کنند و می‌گویند، جهانی‌ شدن، به‌ کشورهای‌ فقیر کمک‌ می‌کند و فرصت‌های‌ تازه‌ای‌ برای‌ آنان‌ فراهم‌ می‌کند آنان‌ می‌گویند، با توجّه‌ به‌ ارتباطی‌ که‌ بین‌ اقتصاد و فن‌آوری‌ وجود دارد، راهی‌ جز پذیرش‌ جهانی‌شدن‌ به‌ عنوان‌ ویژگی‌ عصری‌ که‌ در آن‌ زندگی‌ می‌کنیم، وجود ندارد.
‌اینان، برای‌ صحّت‌ مدّعای‌ خود، دلیل‌هایی‌ دارند که‌ به‌ آن‌ها اشاره‌ می‌شود:
۱- از آغاز دهه‌ی‌ هشتاد میلادی، تعداد قابل‌ توّجهی‌ از کشورها، به‌ آن‌ ملحق‌ شده‌ و یا به‌ طور مستقیم‌ از طریق‌ اقتصاد بازار آزاد، از آثار آن‌ بهره‌مند شده‌اند. برای‌ مثال، گسترده‌ی‌ جهانی‌ نظام‌ سرمایه‌داری، از بیست‌ درصد سکنه‌ی‌ دنیا در دهه‌ هفتاد میلادی‌ به‌ میزان‌ نود درصد در دهه‌ی‌ نود میلادی‌ رسیده‌ است‌ و این‌ اتفّاق، حاکی‌ از جذب‌ بیش‌تر مردم‌ در اقتصاد سرمایه‌داری‌ جهانی‌ است.
۲- در شرایط‌ کنونی، میزان‌ تجارت‌ جهانی، بیش‌تر از دهه‌های‌ قبل‌ است. کاهش‌ قابل‌ توجّه‌ در قیمت‌ مسافرت‌های‌ هوایی‌ و دریایی‌ به‌ گسترش‌ بیش‌ از پیش‌ مرزهای‌ تجارت‌ جهانی‌ منجر شده‌ است. در این‌ چهارچوب. نه‌ تنها میزان‌ تجارت‌ جهانی، افزایش‌ بی‌سابقه‌ یافته‌ است، بلکه‌ شکل‌ آن‌ نیز دچار دگردیسی‌ کامل‌ شده‌ است.
۳- بازارهای‌ مالی‌ جهانی، رشد کرده‌ است، این‌ رشد. از دهه‌ی‌ هفتاد میلادی، با سودآوری‌ قابل‌ توجّه‌ بازارهای‌ مالی‌ ساحلی‌ و گردش‌ وسیع‌ جریان‌ پولی‌ خارج‌ از حوزه‌ی‌ اقتدار ملی، همراه‌ شده‌ است.
۴- تحرّک‌ جهانی‌ به‌ تحرّک‌ جمعیّت‌ کمک‌ کرده‌ است. پناهندگان‌ بی‌شماری‌ به‌ عنوان‌ نیروی‌ کار مهاجر قابل‌ توجّه، در جهان‌ پراکنده‌ شده‌اند.
۵- هر چند شرکت‌های‌ چند ملیتی‌ تا دهه‌ی‌ هفتاد میلاد، شکلی‌ مطلق‌ و متصلّب‌ داشتند، امّا در حال‌ حاضر، شیوه‌ و شکل‌ جدیدی‌ از مؤ‌سّسه‌های‌ جهانی‌ پیدا شده‌اند که‌ با بسط‌ تجارت‌ در سرتاسر دنیا، تحقیقات‌ وسیعی‌ در زمینه‌ی‌ توسعه‌ی‌ تولید در مناطق‌ مختلف‌ را با پذیرش‌ سهامداران‌ از سرتاسر جهان‌ ممکن‌ کرده‌اند.
۶٫ جهانی‌ شدن، فرایندی‌ از یک‌ توسعه‌ی‌ اجتماعی‌ است‌ که‌ به‌ تشدید خود آگاهی‌ جهانی‌ منجر می‌شود.
۷٫ روند رو به‌ رشد همبستگی‌ اقتصادی، در آینده، منجر به‌ وابستگی‌های‌ اجتماعی‌ خواهد شد.
۸ . با توجّه‌ به‌ رشد پیچیده‌ و روز به‌ روز ارتباطات، خود آگاهی‌ جهانی، شدّت‌ پیدا می‌کند بنابراین، نبایستی‌ رشد شبکه‌های‌ ارتباطی‌ جهان‌ گستر، مثل‌ کابل‌های‌ تلویزیونی‌ و شبکه‌های‌ آماری‌ را انکار کرد و اهمّیّت‌ آن‌ را نادیده‌ گرفت.۱۰
۹- باز شدن‌ اقتصادها و فرهنگ‌های‌ ملّی‌ در ابعاد داخلی‌ و خارجی، رشد منطقه‌گرایی‌ در پی‌ تهدید بازار ملی‌ کشورها، ایجاد محیطی‌ کاملاً رقابتی، تحریک‌ احساسات‌ ملّی‌ و محلّی، رونق‌ پیدا کردن‌ برخی‌ شهرها و واحدها منطقه‌ای‌ به‌ عنوان‌ مراکز اقتصادی‌ جهان، افزایش‌ بهره‌وری، بهبود شرایط‌ زندگی‌ برای‌ عموم‌ مردم، به‌ طور کلی، و برای‌ عده‌ای‌ بیش‌ از دیگران، انتقال‌ فن‌آوری‌ به‌ کشورهای‌ در حال‌ توسعه‌ و… از دیگر دلیل‌های‌ اینان‌ است.

مخالفان‌
‌دلیل‌ مخالفان، در مورد فوائد و منابع‌ بر شمرده‌ شده‌ درباره‌ی‌ جهانی‌ شدن. تردید دارند و معتقدند، این‌ پدیده، بر ایده‌ئولوژی‌ و مفاهیم‌ لیبرالیزم‌ استوار است‌ و هدف‌اش، تحمیل‌ الگوی‌ آمریکایی‌ و سلطه‌ی‌ آمریکا بر جهان‌ است‌ و تنها منافع‌ ایالات‌ متحده‌ و همراهان‌ او و کشورهای‌ پیشرفته‌ را تأمین‌ می‌کند. در این‌ شکل‌ از جهانی‌ شدن، تنها، بیست‌ درصد جمعیّت‌ بهره‌مند، و هشتاد درصد بقیّه، در حاشیه‌ هستند و این‌ امر با مفهوم‌ نظام‌ جهانی‌ متوازن، سازگار نیست، بلکه‌ معنای‌ سیطره‌ و تحکم‌ و سلطه‌گری‌ از آن‌ استفاده‌ می‌شود.
‌جهانی‌ شدن‌ فرهنگی، یعنی‌ سیطره‌ی‌ فرهنگ‌ غربی‌ بر دیگر فرهنگ‌ها، و این، یعنی‌ اوج‌ سیطره‌ی‌ استعماری.
‌به‌ هر حال، در جمع‌بندی‌ نهایی، آثار منفی‌ جهانی‌شدن‌ را می‌توان‌ در موارد زیر خلاصه‌ کرد:
۱- بحران‌ دولت‌ ملّی‌ که‌ منظور از آن، مسلّط‌ نبودن‌ دولت‌ بر منابع‌ درآمد خود و دست‌ برداشتن‌ دولت‌ از نقش‌های‌ اقتصادی‌ و اجتماعی‌ خویش‌ است. در نتیجه، جهانی‌ شدن‌ اقتصاد حاصل‌ می‌شود و شرکت‌های‌ چند ملیّتی، به‌ نیابت‌ از دولت‌ ملّی، به‌ آن‌ نقش‌ها می‌پردازند.
۲- بحران‌های‌ مالی‌ که‌ کشورهای‌ گوناگون‌ جهان، به‌ خاطر وحدت‌ بازار مالی‌ و معاملات‌ جهانی‌ بورس‌ دچار آن‌ می‌شوند، از دیگر آثار منفی‌ است. اوّلین‌ آن‌ها بحران‌ مالی‌ مکزیک‌ در سال‌ هزار و نهصد و نود و چهار میلادی‌ و آخرین‌ مورد آن، بحران‌ مالی‌ در کشورهای‌ جنوب‌ شرق‌ آسیا بود. این‌ بحران‌ها، تا این‌ تاریخ‌ ادامه‌ دارد.
۳- پیامدهای‌ اجتماعی‌ ناشی‌ از اصلاحات‌ ساختار اقتصادی‌ مورد نظر مؤ‌سسات‌ بین‌المللی، از جمله‌ صندوق‌ بین‌المللی‌ پول‌ و بانک‌ جهانی‌ مانند گسترش‌ بیکاری، گسترش‌ فقر، پائین‌ آمدن‌ دستمزدها.
۴- تسلّط‌ فرهنگ‌ غربی‌ بر دیگر فرهنگ‌ها به‌ شکل‌ تلاش‌ برای‌ مسخ‌ کردن‌ هویّت‌ فرهنگی‌ ملّت‌های‌ دیگر و مطرح‌ کردن‌ فرهنگ‌ غربی‌ (با جنبه‌های‌ مثبت‌ و منفی‌ آن) به‌ عنوان‌ جایگزین.
۵- موافقت‌نامه‌هایی‌ که‌ کشورهای‌ پیشرفته‌ مطرح‌ کرده‌اند که‌ مهم‌ترین‌ آن‌ها، موافقت‌نامه‌ی‌ آزادی‌ سرمایه‌گذاری‌ است. این‌ موافقت‌نامه، به‌ سرمایه‌گذاری‌ خارجی‌ در نقاط‌ مختلف‌ جهان‌ آزادی‌ می‌بخشد، و معنای‌ آن، تسلّط‌ کشورهای‌ پیشرفته‌ بر ثروت‌های‌ کشورهای‌ در حال‌ رشد است؛ چون، این‌ کشورها، از لحاظ‌ اقتصادی‌ و مالی‌ و فن‌آوری، هموزن‌ و همپایه‌ نیستند.۱۱
۶- جهانی‌ شدن، سبب‌ کاهش‌ اهمّیّت‌ کالاهای‌ اوّلیّه‌ (مواد اوّلیّه) می‌شود.
۷- جهانی‌ شدن، به‌ افزایش‌ فاصله‌ و نابرابر میان‌ ملّت‌ها و مناطق‌ گرایش‌ دارد. از این‌ رو به‌ عنوان‌ یک‌ ساختار در دست‌ قدرت‌مندان‌ اقتصادی، آنان‌ را قدرت‌مندتر و فقرا را فقیرتر می‌کند.
۸- جهانی‌شدن، سبب‌ به‌ مخاطره‌ افتادن‌ محیط‌ زیست‌ می‌شود.

جهانی‌سازی‌
‌جهانی‌سازی‌ یا به‌ تعبیر دیگر جهانی‌ کردن‌ اقتصاد و فرهنگ‌ و سیاست، غیر از جهانی‌ شدن‌ به‌ صورت‌ طبیعی‌ است؛ زیرا، جهانی‌ شدن‌ تا آن‌جا که‌ مربوط‌ به‌ پیشرفت‌های‌ فنّی‌ و علمی‌ و اجتماعی، و متناسب‌ با وضعیّت‌ تاریخی‌ و اجتماعی‌ بشر امروز است، امری‌ قابل‌ فهم‌ و طبیعی‌ است، امّا آن‌چه‌ امروزه‌ از جهانی‌ شدن‌ اراده‌ می‌شود، تنها این‌ امر طبیعی‌ نیست، بلکه‌ ورای‌ این‌ اصطلاح‌ و فرایند و حرکت، یک‌ اراده‌ وجود دارد و آن، این‌ است‌ که‌ نوعی‌ روش‌ و منش‌ و سیاست‌ و منافع، به‌ عنوان‌ روش‌ و منش‌ و منافع‌ جهانی‌ بر بشریّت‌ تحمیل‌ می‌شود. البته، این، امری‌ خطرناک‌ است؛ زیرا، می‌خواهد یک‌ نوع‌ منافع‌ و یک‌ نوع‌ بینش‌ را به‌ عنوان‌ الگو معرّفی‌ کند و همه‌ی‌ زندگی‌ و جهان‌ را با یک‌ معیار خاص‌ اندازه‌گیری‌ کند. عدم‌ تساوی‌ دولت‌ها و ملّت‌ها، سبب‌ می‌شود تا آنان‌ که‌ صاحب‌ علم‌ و فن‌آوری‌ هستند، یک‌ امر غیر طبیعی‌ را بر کشورهای‌ دارای‌ اقتصاد ضعیف‌تر تحمیل‌ کنند و سعی‌ کنند جهان‌ بر مدار منافع‌ آنان‌ بچرخد.
آمریکا و قدرت‌های‌ بزرگ‌ دیگر، با دارا بودن‌ توانایی‌های‌ سیاسی‌ و اقتصادی‌ و نظامی، در عمل، رهبری‌ جهانی‌سازی‌ را به‌ دست‌ گرفته‌اند و سوار بر این‌ جریان‌ طبیعی‌ جهانی‌ شدن، می‌خواهند آن‌ را به‌ سود خود عملی‌ سازند. به‌ تعبیر دیگر، دارند از این‌ جریان‌ طبیعی‌ جهانی‌ شدن، سوء استفاده‌ می‌کنند. به‌ خاطر همین‌ سوء استفاده‌ها است‌ که‌ در باره‌ی‌ جهانی‌شدن، پرسش‌های‌ بسیاری‌ مطرح‌ می‌شود: <آیا جهانی‌شدن، یک‌ پدیده‌ی‌ طبیعی‌ است‌ که‌ در اثر پیشرفت‌ علم‌ فن‌آوری‌ به‌ وجود آمده‌ یا پدیده‌ای‌ طرّاحی‌ شده‌ از سوی‌ سرمایه‌داری‌ و سرمایه‌داران‌ است؟ آیا همه‌ی‌ کشورها، ناگزیرند به‌ این‌ جریان‌ پیوندند یا راهی‌ برای‌ گریز وجود دارد؟ در این‌ صورت، آیا پیوستن‌ به‌ آن، به‌ نفع‌ کشورهای‌ در حال‌ توسعه‌ است‌ یا‌ نه؟ آیا جهانی‌شدن‌ یا جهانی‌سازی، با آموزه‌های‌ اسلام‌ سازگار است‌ یا ناسازگار؟>.
‌با دقّت‌ در ساز کارهای‌ جهانی‌شدن‌ و جهانی‌سازی، روشن‌ می‌شود که‌ جهانی‌شدن، امری‌ طبیعی‌ است‌ و پیوستن‌ به‌ آن، مانعی‌ ندارد، بلکه‌ به‌ نفع‌ همه‌ی‌ کشورها است، ولی‌ آن‌چه‌ امروزه‌ در جهان‌ مشاهده‌ می‌شود، جهانی‌ سازی‌ است‌ که‌ همراه‌ با بی‌عدالتی‌ و تجاوز و تحمیل‌ اقتصاد و فرهنگ‌ و سیاست‌ خاص‌ بر جهان‌ است. آن‌چه‌ صاحب‌نظران‌ را وادار به‌ مخالفت‌ می‌کند و مردم‌ را علیه‌ آن‌ به‌ تظاهرات‌ وا می‌دارد، جهانی‌ کردن‌ است‌ نه‌ جهانی‌شدن.

۲- حکومت‌ واحد جهانی‌ حضرت‌ مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف)
‌حکومت‌ واحد جهانی‌ امام‌ محمدمهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) در حقیقت، پاسخی‌ است‌ به‌ نگرانی‌ بشر از آینده‌ی‌ خود. شیعیان، آینده‌ی‌ روشنی‌ را برای‌ زندگی‌ انسان‌ پیش‌ بینی‌ می‌کنند و امید به‌ زندگی‌ در قالب‌ <انتظار فرج> به‌ زندگی‌ شیعیان، معنا و گرمی‌ می‌بخشد.
‌یک‌ شیعه، هیچ‌ گاه‌ از آینده‌ی‌ خود نگران‌ نیست، چنان‌که‌ اکثر متدّینان‌ به‌ ادیان‌ نیز نگران‌ نیستند و آینده‌ی‌ بشر را تحت‌ لوای‌ مصلح‌ کل، روشن‌ می‌بینند، ولی‌ آموزه‌های‌ شیعی‌ این‌ امتیاز را دارد که‌ از روشنی‌ و وضوح‌ فراوان‌ برخوردار است.
‌با دقّت‌ در دعوت‌ و آموزه‌های‌ اسلام، معلوم‌ می‌گردد که‌ هدف‌اش‌ متّحد کردن‌ ملّتها و برداشتن‌ دیوار امتیازات‌ و اعتبارات‌ لغو و بی‌اثر و برقرار کردن‌ کلمه‌ی‌ واحد و همکاری‌ و ارتباطی‌ است‌ که‌ ریشه‌ و پایه‌ آن، کلمه‌ی‌ توحید و ایمان‌ و عقیده‌ به‌ آن‌ است.
‌اسلام‌ می‌خواهد تمام‌ اختلافات‌ و جدایی‌ها را که‌ به‌ نام‌های‌ گوناگون‌ پدید آمده، با عقیده‌ی‌ توحید از میان‌ بردارد. اختلافات‌ نژادی، طبقاتی، ملّی، وطنی، جغرافیایی، مسلکی، حزبی، زبانی، همه‌ باید از میان‌ برود و سبب‌ امتیاز و افتخار نباشد، حتّی‌ باید اختلافات‌دینی‌ هم، کنار گذاشته‌ شود و همه‌ باید تسلیم‌ فرمان‌ خدا باشند: (قُلَ تَعالّوَا الی کلَمه سَواءٍ بَیَننا وبَنیَکُم…)۱۲ اسلام، برای‌ بشر، رسیدن‌ به‌ چنین‌ روزی‌ را پیش‌بینی‌ کرده‌ و در حدودی‌ که‌ وظیفه‌ی‌ تشریع‌ است، مقدّمات‌ آن‌ را نیز فراهم‌ ساخته‌ و عملی‌ شدن‌ آن‌ را موکول‌ به‌ آماده‌ شدن‌ زمینه‌ی‌ کامل‌ آن‌ کرده‌ است.
‌همان‌طور که‌ در مطلب‌ پیشین‌ (جهانی‌ شدن) اشاره‌ شد، جریان‌ اوضاع‌ جهانی‌ و پیشرفت‌هایی‌ که‌ نصیب‌ بشر در امور مادّی‌ و صناعی‌ شده‌ است‌ و روابط‌ نزدیکی‌ که‌ به‌ واسطه‌ی‌ وسائل‌ ارتباط‌ کنونی‌ با هم‌ پیدا کرده‌اند، همه‌ را به‌ یک‌ اتحاد واقعی‌ و همکاری‌ صمیمانه‌ی‌ روحانی‌ و برادری‌ حقیقی‌ بیش‌تر محتاج‌ کرده‌ است. هر چه‌ جلوتر برویم، این‌ احتیاج‌ را بیش‌تر احساس‌ می‌کنیم؛ یعنی، آن‌ دهکده‌ی‌ جهانی‌ که‌ دانشمندان‌ غربی‌ در قرن‌ بیستم‌ احتمال‌ آن‌ را داده‌اند، اسلام، در هزار و چهارصد سال‌ قبل، با تأکید فراوان‌ و قطعیّت‌ و حتمیّت، آن‌ را خبر داده‌ و حتّی‌ کیفیت‌ وقوع‌ آن‌ و نحوه‌ی‌ حکومت‌ در آن‌ دهکده‌ی‌ جهانی‌ و رهبری‌ آن‌ نظام‌ را به‌ طور وضوح‌ و آشکارا، معیّن‌ کرده‌ است‌ و خبر داده‌ که‌ دین‌ حاکم‌ در آن‌ حکومت‌ جهانی، اسلام، و پیروزی‌ از آنِ مستضعفان‌ و صالحان‌ و غلبه‌ی‌ ایمان‌ بر کفر است‌ و حاکم‌ آن‌ حکومت، شخصی‌ از تبار ابراهیم‌ و نبیره‌ محمّد(صلّی‌اللّهُ علیه‌وآله‌وسلّم) و فرزند زهرا و علی(سلام‌ الله‌ علیهم) است‌ و نام‌ او، <محمد> و کنیه‌ی‌ او <ابوالقاسم> و لقب‌ او، <قائم> است.
اینک‌به‌برخی‌از آیات‌و روایات‌این‌موضوع‌و این‌که‌<روزی‌خواهد آمد که‌دین‌غالب‌در روی‌کره‌ی‌زمین، دین‌اسلام‌است> و <پیروزی‌از آنِ مستضعفان‌است> و <صالحان‌وارث‌زمین‌اند> و <در همه‌ی‌جای‌کره‌زمین، عدل‌حاکم‌خواهد شد> و <این‌که‌همه‌ی‌دین‌ها در عصر ظهور حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) خواهد بود>، اشاره‌می‌کنیم‌و تفصیل‌آن‌را به‌کتب‌مفصّل‌وا می‌گذاریم.
(وَلَقَد ‏ کَتَب ‏نا فی‌الزبُورِ مِن ‏ بَع ‏دِ الذِّکَرِ اَنَّ ال ‏أََر ‏ضَ یَرِثُها عِبادِی الصّالحونَ)۱۳؛ در زبور داوود نوشته‌ایم‌که‌ صالحان‌از بندگان‌من، وارث‌زمین‌خواهند شد.
‌در تفسیر مجمع‌البیان‌طبرسی، ذیل‌این‌آیه، از امام‌باقر(علیه‌السّلام) نقل‌شده‌که‌آن‌حضرت‌فرمود: <وَهَم ‏ اَص ‏حابُ ال ‏مَهد ‏ی فی آخِرِالزمانِ؛ آنان، همان‌یاران‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) در آخرالزّمان‌اند>.
(وَعَدَ اللّه‌الّذینَ آمَنوّ فَیِکَمَ وَعَمَلَو اَلصالِحاتِ لِیَستَخِلفَنهُم ‏ فی‌الاَر ‏ضِ کَمَا اس ‏تَخ ‏لَفَ الّذ ‏ینَ مِن ‏ قَبلِهِم ‏ وَلَیمَکِّنَن لَهُم ‏ دی ‏نَهُمُ الذِی‌ارتَضی لَهُم ‏ وَلَیُبَدِّ لَنّهُم مِن ‏ بَع ‏دِ خَوفهِمِ اءمَن ‏ا…)۱۴
‌در این‌آیه‌ی‌شریف، سه‌وعده‌ی‌صریح‌به‌مؤ‌منان‌وارسته‌و دارای‌عمل‌صالح‌داده‌شده است:
۱- استخلاف‌در زمین؛ یعنی، حکومت، در کلّ کره‌ی‌زمین. به‌عنوان‌نمایندگی‌خدا که‌حکومت‌حق‌و عدالت‌است.
۲- تمکین‌دین؛ یعنی، نفوذ معنوی‌و حکومت‌قوانین‌الهی‌بر تمام‌پهنه‌ی‌زمین.
۳- تبدیل‌خوف‌به‌امنیّت؛ یعنی، برطرف‌شدن‌تمام‌عوامل‌ترس‌و ناامنی‌و جایگزین‌شدن‌امنیّت‌کامل‌و آرامش‌در همه‌ی‌روی‌زمین.
‌در تفسیر مجمع‌البیان‌ذیل‌این‌آیه‌از امام‌زین العابدین(علیه‌السّلام) نقل‌شده‌که‌فرمود: <هُم ‏ – وَاللّهِ! – شیَعتُنا اه ‏لُ البَی ‏تِ یَف ‏عَلُ اللهُ ذالک بِه ‏مِ عَلی یَدَی‌رَجُل‌مِنّا وَهُو ‏ مَه ‏دّیِ هَذِه‌الامّه ِ؛ این‌گروه‌به‌خدا قسم! – همان‌پیروان‌ما هستند که‌خداوند به‌وسیله‌ی‌مردی‌از خاندان‌ما، این‌موضوع‌را تحققّ می‌بخشد و او، مهدی‌این‌امّت‌است.>.
(هُوَ الذی‌اَر ‏سَلَ رَسُولَهُ بِال ‏هُدی وَدینِ الحَقّ لِیُظ ‏هِرَهُ عَلَی‌ال ‏دین‌کُلٍّهِ وَلَو ‏ کَرِهَ ال ‏مَشرکُو ‏نَ)۱۵؛ خداوند، رسول‌خود را با هدایت‌و دین‌حق‌فرستاد تا دین‌حق‌او، بر همه‌ی‌ادیان، غالب‌آید. هر چند مشرکان‌به‌این‌کار راضی‌نباشند.
‌در روایت‌آمده‌که‌علی(علیه‌السّلام) هنگام‌تلاوت‌این‌آیه‌از یاران‌خود پرسید: <آیا این‌پیروزی‌حاصل‌شده‌است؟>. گفتند: <آری.>. فرمود: کَلاّ! هوَ الذی‌نَف ‏سی بَیدهِ! حَتّی‌لا یَب ‏قی قَر ‏یَه الاّ و یُنادیَ بِشَهادَه ان ‏ لا الهَ الا اللهَ بَک ‏رَه وَعَشیاً؛ نه! سوگند به‌کسی‌که‌جانم‌به‌دست‌او است! این‌پیروزی، آشکار نمی‌شود مگر زمانی‌که‌هیچ‌آبادی‌روی‌زمین‌باقی‌نماند، مگر آن‌که‌صبح‌و شما بانگ‌لا اًله‌اًلا الله‌از آن‌به‌گوش‌رسد>.16
‌امام‌باقر(علیه‌السّلام) فرمود: <ان ذالکَ یَکُونَ عَنِدَ خُروجَ المَه ‏دیِ مِن ‏ آلِ مُحَمدٍ فَلا‌یَب ‏قی اَحَدُ اِلا‌ّ اقَرّ بِمَحِمّدٍ؛ این‌پیروزی. به‌هنگام‌قیام است .
مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) از آل‌محمد(صلّی‌اللّهُ علیه‌وآله‌وسلّم) خواهد بود؛ آن‌چنانکه‌هیچ‌کس‌در جهان‌باقی‌نمی‌ماند مگر آن‌که‌اقرار به‌رسالت‌محمد(صلّی‌اللّهُ علیه‌وآله‌وسلّم)، خواهد کرد.>.
از این‌آیات‌و روایات‌به‌روشنی‌استفاده‌می‌شود که:
۱- سرانجام، صالحان‌اند که‌وارث‌کلّ زمین‌اند، نه‌شرق‌یا غرب، جنوب‌یا شمال‌آن.
۲- افراد شایسته، جانشین‌پیشینیان‌در کلّ کره‌ی‌زمین‌اند و قدرت‌شان‌در همه‌جای‌عالم‌ظاهری‌می‌شود.
۳- دینِ اسلامِ غالب‌بر همه‌ی‌ادیان، در جای‌جای‌کره‌ی‌زمین‌حاکم‌خواهد شد.
۴- همه‌ی‌این‌ها در عصر ظهور حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) واقع‌خواهد شد.
‌نتیجه‌این‌که‌حکومت‌مهدی(علیه‌السّلام) حکومتی‌جهانی‌خواهد بود و این‌حکومت‌واحد جهانی، جزء وعده‌های‌الهی‌است‌که‌تخلّف‌ندارد؛ زیرا، اًن اللّهِ لا یَخلفَ المیعاد۱۷٫
‌بنابراین، اعتقاد به‌تشکیل‌حکومت‌واحد جهانی، نشئت‌گرفته‌از قرآن‌ کریم‌و روایات‌اهل‌بیت(علیهم‌السّلام) است‌که‌خداوند وعده‌ی‌تحقّق‌آن‌بر اداره‌و تخلّفی‌نخواهد داشت.

۳- مقایسه‌و تمایز
‌پس‌از روشن‌شدن‌معنای‌جهانی‌شدن‌و حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) اینک‌جای‌طرح‌سؤ‌الاتی‌است‌که‌در مقدمه‌به‌آن‌ها اشاره‌شده‌است.
در پاسخ‌این‌پرسش‌ها می‌گوییم، یقیناً، نمی‌توان‌حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) را منطق‌با جهانی‌شدن‌دانست، هر چند اگر جهانی‌شدن‌به‌صورت‌طبیعی‌خود به‌پیش‌برود، می‌تواند زمینه‌ساز آن‌حکومت‌باشد، امّا همین‌که‌صاحب‌نظران‌دنیا، در اصل‌تشکیل‌حکومت‌واحد جهانی، با اسلام‌مکتب‌تشیع‌همنوا شده‌اند، خود، امری‌ارزش‌مند است؛ زیرا، تا دیروز، تشکیل‌حکومت‌واحد جهانی‌تحت‌نظر امام‌معصوم، برای‌دنیا قابل‌پذیرش‌نبود و آن‌را به‌صورت‌امری‌عجیب‌و باورنکردنی‌مطرح‌می‌کردند، ولی‌امروزه، خود، آن‌را به‌صورت‌قطعی‌و امری‌اجتناب‌ناپذیر می‌دانند. بنابراین، جهان، به‌تدریج، خود را برای‌پذیرش‌حکومت‌واحد جهانی‌آماده‌می‌سازد، زمینه‌ی‌فکری‌بشر برای‌اجرای‌این‌طرح‌مهیا می‌شود. اگر تا دیروز، حکومت‌واحد جهانی، صرفاً یک‌عقیده‌ی‌اسلامی‌شیعی‌بود، امروز، انان‌هستند که‌انسان‌ها را به‌پذیرش‌و اجرای‌این‌طرح‌که‌امری‌ضروری‌و حیاتی‌است، دعوت‌می‌کنند و موضوع‌جهانی‌سازی‌چیزی‌غیر از این‌نیست.
به‌هر حال، جهانی‌شدن، تنها در همین‌حدّ از انطباق‌کلّی‌با حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) است‌و گر نه‌کسی‌نمی‌تواند جهانی‌شدن‌را کاملاً منطبق‌با حکومت‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) بداند. حکومتی‌را که‌اسلام‌مطرح‌کرد، دارای‌خصوصیّاتی‌است‌که‌اساساً در فکر محدود بشر نمی‌گنجد تا طرح‌آن‌را بدهد. بر فرض‌که‌حکومت‌پیشنهادی‌بشر، روزی‌در دنیا پیاده‌شود، یقیناً، همانند سایر سازمان‌های‌بین‌المللی، وسیله‌ای‌برای‌تسلّط‌اقویا بر ضعفا و گسترش‌ظلم‌مدرن‌در عالم، و سرانجام، باعث‌زحمت‌وسلب‌آزادی‌و آسایش‌مردم‌خواهد بود؛ و بر این اساس‌ایمان‌به‌خدا و اعتقاد به‌روز جزا و اعتقاد واقعی‌افراد به‌حقوق‌و آزادی‌های‌دیگران، به‌وجود نمی‌آید. بنایراین، چنین‌حکومتی، نه‌به‌وجود می‌آید و نه‌بر فرض‌وجود، ضامن‌اجرایی‌خواهد داشت‌و نه‌شهوات‌و غرائز آدمی‌را که‌محرک‌او در جنگ‌و فتنه‌است، مهار می‌کند و نه‌می‌تواند یک‌برادری‌ایمانی‌و انسانی‌در عالم‌به‌وجود آورد، امّا حکومت‌واحد جهانی‌که‌در اسلام‌مطرح‌است، هم‌ضامن‌اجرایی‌دارد و هم‌عقیده‌و ایمان‌از آن‌پشتیبانی‌می‌کند و هم‌مردم‌را برادر می‌سازد و هم‌غرائز و امیال‌را راهنمایی‌می‌کند.
در پایان، به‌برخی‌از امتیازات‌حکومت‌مورد نظر اسلام‌و بر حکومت‌جهانی‌در جهانی‌سازی‌دنیا، اشاره‌می‌کنیم:
۱- حکومت‌واحد جهانی‌اسلامی، تحت‌رهبری‌افراد صالح‌و وارسته‌و شخصیّت‌های‌برجسته‌ی‌دینی‌که‌معصوم‌از خطا و یا تالی‌تِلوِ معصوم‌اند، ایجاد می‌شود و قانون‌خدا در آن‌جامعه‌حاکم‌است، ولی‌حکومت‌واحد جهانی‌پیشنهادی، تحت‌نظر و اشراف‌قدرت‌مندان‌و زورمداران‌و ستمگران‌ایجاد می‌شود.
شاید این‌مدّعا، <حق‌وتو>یی‌است‌که‌آنان‌برای‌خود در سازمان‌ملل‌گذاشته‌اند. توضیح‌آن‌که‌جهانی‌شدن، به‌سازمان‌ملل‌احتیاج‌دارد، لذا سازمان‌ملل‌به‌وجود آمد. طبیعی‌بود که‌در دنیای‌مرتبط‌و دنیایی‌که‌خطر جنگ‌و نزاع‌و کشمکش‌آن‌را تهدید می‌کرد، سازمان‌ملل‌برای‌پیشبرد اهداف‌اش‌نیاز به‌چیزی‌داشت‌که‌<منشور ملل> نام‌گرفت، ولی‌آنان‌دخالت‌کردند و حقوق‌بشری‌نوشتند که‌منافع‌ناعادلانه‌آنان‌را تأمین‌کند، قدرت‌هایی‌مانند آمریکا، انگلیس، فرانسه‌و… دست‌به‌دست‌هم‌دادند و امتیازی‌به‌نام‌<حق‌وتو> را برای‌خود قرار دادند. تا در مقابل‌تصمیمات‌عاقلانه‌ی‌دنیا که‌مخالف‌منافع‌آنان‌است، بایستند!
<حق‌وتو> حقّی‌ظالمانه‌و خطرناک‌است‌که‌آنان‌برای‌خود قرار داده‌اند. در حکومت‌واحد جهانی‌و در خانواده‌ی‌بزرگ‌بشریّت‌کسانی‌که‌سرتاپا اسیر هوای‌نفس‌اند و از لحاظ‌اخلاقی‌منحط‌و ذلیل‌اند و نمی‌توانند فراتر از تعصبات‌خود عمل‌کنند و بسیار مغرور و ظالم‌و متعصب‌اند و همه‌ی‌بشریّت‌را در خدمت‌خود می‌بینند، <حق‌وتو> دارند. این‌حقّ وتو، سبب‌می‌شود که‌جهان‌را به‌دوران‌دیکتاتوری‌اوّل‌برگردانند و قانون‌جنگل‌را حاکم‌کنند که‌هر کس‌زورش‌بیش‌تر است، باقی‌بماند و ضعیف‌ترها نابود شوند؛ یعنی، همان‌چیزی‌که‌ امروزه‌شاهد آنیم‌و <وتو>هایی‌که‌امریکا به‌نفع‌اسراییل‌و بر ضرر فلسطینیان‌ستمدیده‌در سازمان‌ملل‌اعمال‌می‌کند.
‌اینجا است‌که‌می‌گوییم، حکومت‌جهانی‌پیشنهادی‌آنان، یا محّقق‌پیدا نمی‌کند و اگر هم‌تحقّق‌پیدا کند، هیچ‌ضمانت‌اجرایی‌برای‌اجرای‌صحیحی‌آن‌در جهت‌منافع‌و سعادت‌و رفاه‌بشر وجود ندارد.
۲- امتیاز دیگر جامعه‌ی‌جهانی‌اسلامی، بر جهانی‌شدن، این‌است‌که‌محور تمام‌یک‌امور در این‌جامعه، خدا و احکام‌خدا است‌و تعالیم‌اسلامی‌برای‌اداره‌ی‌جامعه‌ی‌جهانی‌کافی‌است، ولی‌در جهانی‌شدن‌و جهانی‌سازی. محور، قوانین‌موضوعه‌ی‌بشری‌و الحاد و حاکمیّت‌سکولاریسم‌است.
۳- در حکومت‌جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) دین‌اسلام، تنها دین‌حاکم‌بر جهان‌خواهد بود، چنان‌که‌دین‌و سیاست‌نیز از هم‌تفکیک‌ناپذیرند و بلکه‌سیاست‌و حکومت؛ در خدمت‌دین‌و اهداف‌متعالی‌آن‌است، در صورتی‌که‌در وضعیت‌جهانی‌شدن، دین، مخصوصاً اسلام، جایگاه‌روشنی‌ندارد.
۴- در حکومت‌جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) قرآن، محور زندگی‌بشر قرار می‌گیرد. حضرت‌علی‌ (علیه‌السلام) فرمود: <وَیَعَطِفُ الرایَ عَلَی‌القرآنِ اذا عَطَفُوا القَرآنَ عَلَی‌الرایِ۱۸؛ در آن‌هنگام‌که‌مردم‌قرآن‌را به‌رای‌خود تفسیر کنند، امام‌زمان(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف)، آراء و نظر مردم‌را تابع‌قرآن‌قرار خواهد داد.>.
‌از این‌کلام‌امیرالمؤ‌منین(علیه‌السّلام) استفاده‌می‌شود که‌در عصر حکومت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) محور همه‌چیز و همه‌آراء و عقاید، قرآن‌خواهد بود، در حالی‌که‌در وضعیّت‌جهانی‌شدن، نه‌تنها قرآن، در جامعه‌ی‌بشری‌محور نیست، بلکه‌کوشش‌می‌شود که‌قرآن‌از صحنه‌خارج‌شود و اگر هم‌در برخی‌از جوامع، حضور کم‌رنگی‌دارد، سعی‌می‌شود که‌آیات‌قرآن‌را طبق‌نظر خود تفسیر کنند.
۵- حکومت‌جهانی‌امام‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) بر محور توسعه‌ی‌اخلاقی، اجتماعی، امنیّتی‌استوار است، در حالی‌که‌جهان‌کنونی‌ما، از بحران‌معنویّت‌در رنج‌است، و امنیّت‌نیز چه‌در سطوح‌فردی‌و چه‌سطوح‌عمومی‌و ملّی‌و جهانی، به‌خطر افتاده‌است‌و از طرفی‌آن‌چه‌به‌عنوان‌اهرم‌قدرت‌است، برای‌کشورهای‌قدرت‌مند به‌رسمیّت‌شناخته‌شده‌است.
۶- توسعه‌ی‌علمی، از ویژگی‌های‌بارز حکومت‌جهانی‌امام‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) است‌در حدیث‌شریف‌از امام‌صادق(علیه‌السّلام) می‌خوانیم: اَلَعِلَمُ سَب ‏عَه وَع ‏شِرُو ‏نَ حَر ‏فاً فَجَمیعُ ما جاءت‌بِهِ الرسُلُ، حَر ‏فانِ، فَلَم ‏ تَعرفِ الناسَ حَتّی‌الَیَو ‏مَ غیرال ‏حَر ‏فَی ‏نِ فَاًذا قامَ قائِمُنا خَرَجَ ال ‏خَم ‏سه وَال ‏عش ‏ریَن حَر ‏فاً فَبَثها فی النّاسِ وَضَم الَیها ال ‏حَر ‏فَی ‏نُ حَتّی‌یَبَثها سَب ‏عَه وَ عِش ‏ر ‏ینَ حَرَفاً ۱۹؛ علم‌و دانش، بیست‌و هفت‌حرف‌است. تمام‌آن‌چه‌پیامبران‌الهی‌برای‌مردم‌آوردند، دو حرف‌بیش‌نبود و مردم‌تاکنون‌جز آن‌دو حرف‌را نشناخته‌اند، امّا هنگامی‌که‌قائم‌ما قیام‌کند، بیست‌و پنج‌حرف‌دیگر را آشکار و در میان‌مردم‌منتشر می‌سازد و دو حرف‌دیگر را با آن‌ضمیمه‌می‌کند تا بیست‌و هفت‌حرف، کامل‌و منتشر گردد.> در عصر جهانی‌شدن، دانش‌پیشرفته، در انحصار کشورهای‌خاصّی‌است‌و این‌کشورهای‌از انتقال‌آن‌به‌کشورهای‌دیگر جلوگیری‌می‌کنند.
۷- حکومت‌ جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) حکومتی‌است‌مبتنی‌بر آموزه‌های‌حیاتی‌و دینی. در حالی‌که‌جهانی‌شدن، پیامد و حاصل‌آگاهانه‌و ناآگاهانه‌پیشرفت‌های‌سیاسی، اقتصادی. فن‌آوری، و در ارتباط‌با نظام‌سرمایه‌داری‌و سلطه‌طلبی‌است.
۸ – حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) مشروعیّت‌خود را از خدا دارد و به‌تعبیر دیگر، حکومت‌ولایی‌است‌که‌حاکم‌آن‌از طرف‌خدا منصوب‌است‌و از ناحیه‌ی‌مردم‌نیز مورد پذیرش‌است؛ یعنی، حکومتی‌است‌که‌از یک‌سو مبتنی‌بر تأیید الهی‌است‌و از سوی‌دیگر، مورد رضایت‌مردم‌است، در حالی‌که‌در جهانی‌شدن، مشروعیّت‌حکومت‌جهانی، از ناحیه‌ی‌مردم‌است، آن‌هم‌با هزاران‌فریب‌کاری‌که‌در گرفتن‌آرای‌مردم‌به‌کار می‌رود.
۹- حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) بر مبنای‌حاکمیّت‌عقل‌است؛ زیرا، عقل‌انسان‌ها، در عصر ظهور، به‌کمال‌می‌رسد. در حالی‌که‌حکومت‌بر اساس‌جهانی‌شدن، بر منابی‌هواهای‌نفسانی‌و تمایلات‌حیوانی‌شکل‌می‌گیرد.
‌در حدیثی‌از امام‌باقر(علیه‌السّلام) می‌خوانیم: <اِذا قامَ قائمُنا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلی‌رُوِ‌وُسِ ال ‏عِبادِ فَجَمَع‌بِها عَقَو ‏لُهَم ‏ وَکَمُلَت ‏ بِها اَحلاقُه ‏م؛۲۰ هنگامی‌که‌قائم‌ما قیام‌کند،خداوند، دست‌اش‌را بر سر بندگان‌می‌گذارد و عقول‌آنان‌را با آن، کامل‌و افکارشان‌را پرورش‌داده‌تکمیل‌می‌کند.>
۱۰- در حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) به‌خاطر توسعه‌ای‌که‌در دانش‌و عقل‌بشر پیدا می‌شود، تمامی‌ظرفیّت‌های‌اقتصادی‌طبیعت، کشف‌می‌شود و سرمایه. در حدّ وفور، در اختیار است‌و سیستم‌توزیع‌نیز درست‌عمل‌می‌کند، لذا اثری‌از فقر و شکاف‌طبقاتی‌و جنوب‌و شمال‌و کشورهای‌پیشرفته‌و عقب‌مانده، مشاهده‌نمی‌شود. در این‌حکومت، جایی‌را نمی‌توان‌دید که‌آباد نشده‌باشد. همه‌جا یک‌سان‌از مواهب‌طبیعت‌برخوردار خواهند شد. در این‌رابطه، روایات‌فراوانی‌است‌که‌به‌بعضی‌از آنها اشاره‌می‌شود:
‌وَاِنهُ یَبلُغُ سُلطانُهُ المَشرقَ وَالمَغَربَ وَ تَظ ‏هُر لَهُ الکنوزُ وَلا یَب ‏قی فی الارَضِ خَرابٌ اًلاّ یُعَمُّرِهُ؛۲۱ حکومت‌او، شرق‌و غرب‌جهان‌را فرا خواهد گرفت‌و گنج‌های‌زمین‌برای او ظاهر می‌شود و در سرتاسر عالم، جای‌ویرانی‌باقی‌نخواهد ماند مگر این‌که‌آن‌را آباد خواهد ساخت.
‌اذا قامَ ال ‏قائِمُ… وَاءخ ‏رَجَتِ الاَر ‏ضَ بَرَکاتِها وَرَدّ کُلُ حَقٍّ اًلِی اهَلِهِ…۲۲
‌اُبشّرُکُم ‏ بِالَمَهدی یَم ‏لَا‌ُ الار ‏ضَ قِس ‏طاً کَما مُلِئَت ‏ جوراً وَظُلَماً… یُقَسّمُ ال ‏مالَ صَحاحاً فَقالَ رَجَلٌ: <ما مَع ‏نی صَحاحاً؟> قال: <بالتسویَه‌بیَنَ النّاسِ.>.23؛ شما را به‌ظهور مهدی‌بشارت‌می‌دهم، زمین‌را پر از عدل‌می‌کند، همان‌گونه‌که‌پر از جور و ستم‌شده‌است… و اموال‌را به‌طور صحیح‌بین‌مردم‌تقسیم‌می‌کند شخصی‌پرسید: <معنای‌تقسیم‌صحیح‌چیست؟>. فرمود: <به‌طور مساوی‌بین‌مردم‌تقسیم‌می‌کند>.
‌با چنین‌برنامه‌ای، یقیناً، شکاف‌های‌طبقاتی‌ حاکم‌نخواهد شد، در حالی‌که‌در نظام‌های‌اقتصادی‌حاکم‌بر جهان، شکاف‌های‌اقتصادی‌وحشت‌ناکی‌وجود دارد. شکاف‌شمال‌و جنوب، شکافی‌است‌که‌به‌اجماع‌صاحب‌نظران‌توسعه، میان‌کشورهای‌توسعه‌یافته‌و عقب‌مانده‌وجود دارد. وجود کشورهای‌فقیر و بدهکار در این‌عالم، بهترین‌شاهد بر مدعا است.
۱۱- طبق‌کلام‌امیرالمؤ‌منین(علیه‌السّلام) در حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) مؤ‌منان، به‌دور او اجتماع‌می‌کنند، و از افراد فاسق‌و فاجر و کافر، در آن‌حکومت‌اثری‌نیست: فاَذا کانَ ذلکَ ضَرَبَ یَع ‏سُوبُ الدینِ بذَن ‏بِهِ فیَتحُمعونَ اًلَی ‏ه‌کَما مُج ‏تَمِعُ قُزَعُ ال ‏خریف؛۲۴ هنگامی‌که‌وضع‌بدین‌منوال‌ شد، پیشوای‌دین‌خشم‌گیرد و آمادگی‌خود را اعلام‌کند. در این‌موقع، مؤ‌منان‌به‌سرعت‌در اطراف‌اش‌جمع‌شوند، همانند اجتماع‌ابرهای‌پائیزی.
در جهانی‌شدن، مومنان‌واقعی، جایگاهی‌ندارند و اطراف‌حاکمان‌و قدرت‌مندان‌را افراد هواپرست‌و لاابالی‌گرفته‌اند. آنان، اساساً، حکومت‌و سیاست‌را از دین‌جدا می‌دانند و به‌تعبیر دیگر، در این‌نوع‌حکومت، جایی‌برای‌مؤ‌منان‌نیست.
۱۲- الهی‌شدن، خواسته‌های‌بشر در هنگام‌حکومت‌جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) است: یَعَطِفُ ال ‏هَوی عَلَی‌ال ‏هُدی اًذا عَطَفُو ال ‏هُدی عَلَی‌ال ‏هَوی۲۵؛ او، خواسته‌های‌نفسانی‌را تحت‌اشعاع‌هدایت‌الهی‌قرار می‌دهد، هنگامی‌که‌مردم‌هدایت‌را تحت‌الشعاع‌هوای‌و هوس‌خویش‌قرار داده‌اند.
‌در عصر جهانی‌شدن، کوشش، بر طرد فکر الهی‌و سعی‌در تبعیّت‌از هواهای‌نفسانی‌است.
۱۳- در عصر حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) اجتماع‌گمراهان‌پراکنده‌می‌شود و حق‌جویان‌گرد هم‌جمع‌می‌شوند: دَویَص ‏دَعُ شَعباً ویَشَعَبُ صَدَعاً۲۶؛ او، جمعیّت‌های‌گمراه‌و ستمگر را پراکنده‌می‌کند و حق‌جویانِ پراکنده‌را به‌دور هم‌گرد آورد.
‌در جهانی‌شدن، ستمگران‌عالم‌به‌هم‌می‌پیوندند و حق‌جویان‌را پراکنده‌می‌سازند.
۱۴- در حکومت‌جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) ستمگران‌و طاغوتیان‌و کارگزاران‌بد‌کیفر می‌بینند و نیکان‌پاداش‌می‌گیرند و تشویق‌می‌شوند: الا وَفیِ غَدٍ – وَسَیَأتی‌غَدٌ بِمالا تَعَرِفَونَ (یاءخُذُالوالی مِن ‏ غَی ‏رِها عَمّالَها عَلی مَساوی‌اع ‏مالِها۲۷؛ آگاه‌باشید! فردا که‌فردایی‌است‌ناشناخته‌- کسی‌بر شما حکومت‌خواهد کرد از غیرخاندان‌حکومت‌ها. او، عُمّال‌و روِ‌سای‌حکومت‌ها را بر اعمال‌بدشان‌کیفر می‌دهد.
‌در عصر جهانی‌شدن، درست‌قضیّه‌به‌عکس‌است‌به‌جنایتکاران‌مانند شارون‌(نخست‌وزیر اسرائیل) لقب‌<مصلح> می‌دهند و به‌فرمانده‌ناو آمریکایی‌که‌دستور شلیک‌موشک‌را به‌هواپیمای‌مسافری‌ایران‌داد و نزدیک‌سیصد تن‌مسافر بیگناه‌را کشت، جایزه‌می‌دهند و فلسطینی‌های‌محروم‌و حزب‌الله‌ستم‌کشیده‌را لقب تروریست می‌دهند.
۱۵٫ حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) بر اساس‌عدل‌و قسط‌اداره‌می‌شود، و جایی‌از کره‌زمین‌نیست‌که‌در آن‌عدل‌گسترده‌نشود. در روایات‌متعدد، تعبیر به‌<یَم ‏لَاءُ> – یعنی‌زمین‌از عدل‌پر می‌شود – شده‌است. رسول‌خدا(صلّی‌اللّهُ علیه‌وآله‌وسلّم) فرمود: <یَخ ‏رَجَ رَجَلٌ مِن ‏ اه ‏ل‌بَیتِی‌یُواطِیءُ اِس ‏مُهُ اِس ‏می‌وَ خُل ‏قُهُ خُل ‏قی فَیَم ‏لَأها عَد ‏لاً وَقس ‏طِاً کَما مُلِئَت ‏ کَما مُلئَت ‏ ظُل ‏ماً وَجَوراً؛ مردی‌از اهل‌بیت(علیهم‌السّلام) من‌خروج‌می‌کند که‌اسم‌او، اسم‌من، خلق‌اوِ، مانند خُل ‏قِ من‌است. زمین‌را از عدل‌و قسط‌پر می‌کند، همان‌گونه‌که‌از ظلم‌و جور پر شده‌است.
حاکمان‌در حکومت‌های‌عصر جهانی‌شدن، خود، از ستمگران‌اندو چنان‌در زمین‌عمل‌می‌کنند که‌گویا دشمن‌عدل‌اند و اساساً این‌که‌قبل‌از آمدن‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) جهان‌پر از ظلم‌و ستم‌می‌شود، در همان‌عصر جهانی‌شدن‌است‌که‌ظلم‌فراگیر در زمین‌تحقّق‌پیدا می‌کند.
‌امتیازات‌حکومت‌واحد جهانی‌حضرت‌مهدی(عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) منحصر در همین‌پانزده‌مورد نیست، بلکه‌ما، در حدّ نیاز یک‌مقاله، به‌آن‌ها اشاره‌کردیم. به‌امید آن‌که‌ره‌پویان‌آن‌حضرت، در آینده، امتیازات‌بیش‌تری‌را مطرح‌ کند.

——————
پی‌نوشت‌ها:
۱ . برای‌آگاهی‌بیشتر از جهانی‌شدن‌و جهانی‌سازی، به‌کتاب‌های‌زیر مراجعه‌کنید:
۱- دام‌جهانی‌شدن، هانس‌پیتر مارتین‌و هارالدشومن؛ ترجمه‌ی‌حمیدرضا شهمیرزادی‌
۲- پدیده‌ی‌جهانی‌شدن، فرهنگ‌رجایی، ترجمه‌ی‌عبدالحسین‌آذرنگ.
۳- جهانی‌شدن‌و تحوّلات‌استراتژیک‌در مدیریّت‌و سازمان؛ دکتر سلیمان‌ایران‌زاده.
۴- جهانی‌شدن‌فرهنگ‌و سیاست؛ دکتر سیّد علی‌اصغر کاظمی.
۵- جهانی‌شدن، مالکوم‌واترز، ترجمه‌ی: اسماعیل‌مردانی‌و سیاوش‌مریدی‌
۶- کشورهای‌در حال‌توسعه‌و سازمان‌جهانی‌تجارت‌[گات]، ترجمه‌ی: دکتر احمد یزدانی‌پناه‌و سیف‌الله‌صادقی.
۷- جامعه‌شناسی‌سیاسی‌معاصر، کِیت‌نَش، ترجمه‌ی، محمّدتقی‌دلفروز، تهران‌۱۳۸۰٫
۲٫ دکتر سلیمان‌ایران‌زاده، جهانی‌شدن‌و تحولات‌استراتژیک‌در مدیریّت‌و سازمان، ص‌۱۹٫
۳٫ دکتر سلیمان ایران زاده، جهانی شدن و تحوّلا‌ت استراتژیک ، ص ۱۷٫
۴٫ هانس‌پیتر مارتین‌و شومن، دام‌جهانی‌شدن، ترجمه‌ی‌حمیدرضا شهمیرزادی.
۵ . جهانی‌شدن‌و تحولات‌استراتژیک‌در مدیریّت‌و سازمان، ص‌۲۱٫
۶ . مالکوم‌واترز، جهانی‌شدن، ص‌۱۲٫
۷ . دکتر سلیمان‌ایران‌زاده، جهانی‌شدن، ص‌۷ – ۲۶٫
۸ . مالکوم‌واترز، جهانی‌شدن، ترجمه‌ی‌اسماعیل‌مردانی‌و سیاوش‌مریدی، ص‌۱۳ – ۱۴٫
۹ . مالکوم‌واترز، جهانی‌شدن، ترجمه‌ی‌اسماعیل‌مردانی‌و سیاوش‌مریدی، ص‌۱۳ – ۱۴٫
۱۰ . هیملینگ‌کسیس، تاملاتی‌در مفهوم‌جهانی‌شدن، ترجمه‌ی‌آزاده‌ابراهیمی، مهر ۱۳۷۹٫
۱۱ . جهانی‌شدن‌و تحولات‌استراتژیک‌به‌نقل‌از علی‌عبدالحمید عادل، جهانی‌شدن‌و آثار آن‌بر کشورهای‌جهان‌سوم، ترجمه‌ی‌مهندس‌سید اصغر قریشی.
۱۲ . آل‌عمران‌/ ۶۴٫
۱۳ . انبیا: ۱۰۵٫
۱۴ . نور: ۵۵٫
۱۵ . صف: ۹٫
۱۶ . مجمع‌البیان، ذیل‌آیه‌کانهم‌از سوره‌ی‌صف.
۱۷ . آل‌عمران: ۹٫
۱۸ . نهج‌البلاغه، ج‌۱۳۸٫
۱۹ . بحار، ج‌۵۲، ص‌۳۳۶٫
۲۰٫ بحار، ج‌۵۲، ص‌۳۲۸٫
۲۱٫ منتخب‌الاثر، ص‌۴۸۲٫
۲۲٫ بحار، ج‌۵۲، ص‌۳۳۸٫
۲۳٫ عقدالدرر، باب‌هفتم، ص‌۲۰۷٫
۲۴٫ بحار، ج‌۲، ص‌۳۴۲٫
۲۵٫ نهج‌البلاغه، خ‌۱۳۸٫
۲۶٫ نهج‌البلاغه، خ‌۱۵۰٫
۲۷٫ نهج‌البلاغه، خ‌۱۳۸٫

درباره نویسنده